در مکتب انسان ساز اهل البیت نخبگانی پرورش یافتند که هر یک منشاء خدماتی ارزنده به اسلام راستین بوده و در پیروی مولا علی (ع) از هیچ کوششی فروگذار نکردند. از چهره های پر فروغ این راه محمد بن ابی بکر بود.

 محمد در روز 25 ذیقعده سال دهم هجری در سفر حجه الوداع میان راه مکه و مدینه بدنیا آمد. پدرش ابی بکر، خلیفه اول ومادرش اسماء بنت عمیس است که اول همسر جعفر بن ابی طالب بود و پس از مرگ ابی بکر همسر حضرت علی شد و محمد در خانه ان حضرت پرورش یافت و از یاران وفادار ان حضرت شد.

 محمد در جنگ جمل فرمانده پیاده نظام امام علی (ع) بود. پس از پایان نبرد مولا از او خواست به سوی خواهرش عایشه برود و مراقبت از او را به عهده بگیرد ، او بعد از چند روز عایشه را به مدینه بازگرداند.

 پس از جنگ جمل در سال 36 حضرت ،محمد را به حکومت مصر گمارد.

 پس از صفین که با حکمیت به سود معاویه پایان یافت . معاویه به فکر تصرف مصر افتاد وسپاهی به سرکردگی عمرو عاص به مصر فرستاد. سپاه پیشرو محمد در مقابله با شامیان شکست خورد. اطرافیان ،استاندار را تنها گذاشتند و اوکه تشنه وتنها در خرابه ای بود توسط شامیان به شهادت رسید و پیکر پاکش به آتش کشیده شد.

 امام علی (ع) در نامه ای به ابن عباس نوشت:" من در سوگواری محمد سخت آزرده خاطرم ودر برابر این فاجعه، از خداوند متعال اجر جزیل تمنا دارم.محمد فرزند من بود و فرزندی رشید ، سعید و محبوب بود. محمد فرماندار من در مصر و فرمانداری پاکدامن و پرهیزگار بود."

 ودر جایی دیگر فرمود: "من در تمام جنگهایم برای شهیدی مانند محمد بی تابی نداشته ام . او فرزند همسر من بود. من اورا فرزند خود میدانستم واو مرا نیک دوست میداشت . بخاطر اینهاست که اینقدر محزون هستیم."